assieraad

Een assieraad: een herdenking, een herinnering, een eerbetoon.

Eerbetoon.

Misschien weten jullie het al wel, maar 8 jaar geleden is mijn vader (veel te jong, 61 jaar) overleden aan de gevolgen van COPD. Ik heb er al wat over geschreven en dat lees je hier. Ter nagedachtenis heb ik een assieraad laten maken bij mijngedenksieraad.

Mijn vader:

Ik hield enorm veel van mijn vader. Oke, ik ga hem niet de hemel in prijzen (hmmm, beetje vreemde combi in dit artikel), want hij had ook zo zijn fouten. Hij was “die man die op zondag het vlees kwam snijden”. Dit deed hij natuurlijk voor ons, om ons en mijn moeder een mooie en zorgvrije toekomst te geven. Maar achteraf had ik liever gewild dat hij er wat meer was (ook voor zichzelf uiteraard). Pap kon niet goed zijn gevoelens uiten. Ik houd van jouw, was niet een favoriete zin van hem, maar soms kreeg ik dat van hem op een andere manier. Als we dan ergens liepen, legde hij een hand in mijn nek en zo liepen we verder. Daaraan voelde ik dat hij van mij hield.

Pap was dus altijd aan het werk. Een nuchtere en zakelijke man, die niet kon omgaan met emotionele mensen en psychische problemen. Mij begreep hij dan ook niet, toen het naar buiten kwam dat ik in een depressie zat. “Kom op, schouders eronder en doorgaan”, was wat hij altijd zei.

Humor:

Hij had een heerlijke gevoel voor humor. Soms vlogen de spruiten over de tafel, tot ongenoegen van mijn moeder (die zat van binnen wel te gniffelen hoor). Of de meloenschillen werden weer eens uitgeknepen in mijn zusje haar nek. Ook was hij verzot op een mooi biertje, goed glas whiskey of een lekker glas sherry (ja, dat was toen helemaal in). We hebben vaak meegemaakt dat we met verjaardagen helemaal los gingen. Dansen op de tafel, politie aan de deur en bier over de vloer, was de normaalste zaak in huize Hasselton. De volgende dag was pap dan altijd erg grappig, die na-kater he!

Toen hij in de 50 was, ging hij voor zichzelf beginnen. Dat was het punt, waarop het de mist in ging. Daarvoor had hij natuurlijk al de nodige longproblemen, maar die waren goed te genezen. Maar naarmate hij ouder werd, werden de klachten steeds erger. Tot op een zeker moment werd geconstateerd dat hij een ernstige vorm van COPD had. Kort gezegd: zijn longblaasjes namen in rap tempo af en dat herstelde niet meer, met als gevolg dat hij steeds minder kon en hij uiteindelijk aan een rolstoel gekluisterd zat.

Het ging soms zo slecht dat hij op de IC lag en dat we genoodzaakt waren om alvast afscheid te nemen. Hij heeft toen 4 1/2 maand in het ziekenhuis gelegen. Soms was het echt een hoopje ellende. Verschrikkelijk om dat te zien. Maar wat wel een positieve ontwikkeling was, was dat mijn vader gevoeliger werd. Hij kon zelfs soms huilen, liet meer emoties door en gaf meer liefde.

Het overlijden:

In Juli 2008 mocht hij weer naar huis. Inmiddels waren ze verhuist naar een appartement met alle aanpassingen die mijn vader nodig had. Hij heeft daar maar helaas 7 weken van mogen genieten, want op 31 augustus 2008 om 15.10 uur, kreeg mijn moeder een telefoontje van mijn vader of ze naar huis wilde komen, want het ging niet goed. Mijn moeder vroeg nog wat, maar hij antwoordde al niet meer. Hij was aan de telefoon al overleden aan een Aneurysma, als gevolg van zijn COPD (longfonds.nl/copd). De ambulancebroeders hebben nog 3 kwartier gereanimeerd, maar het mocht niet meer baten. Met een aneurysma bloedt je binnen 5 seconden inwendig leeg, je voelt er zelf niet veel van, het is alsof je in een diepe slaap valt. Dus eigenlijk een mooie dood voor mijn vader.

De dagen erna leefde ik in een roes. Ik ging in de zorgstand en zorgde voor iedereen. Koffie zetten, broodjes maken, mijn moeder en zusje troosten. De crematie was erg mooi. Er waren veel mensen, verschillende emotionele toespraken en veel warmte en liefde. Ik wilde ook nog een toespraak houden, maar het enige wat ik kon uitbrengen was: “ik ga je missen pap, ik houd van je”, tussen mijn tranen door. Ik heb “Papa” van Stef Bos laten draaien en dat was een zeer emotioneel moment. Nog steeds als ik dat nummer voorbij hoor komen, moet ik flink slikken.

Assieraad:

Maar goed, dit is dus al meer dan 8 jaar geleden en ik denk nog vaak aan mijn vader, maar het is dragelijker geworden. In het begin leefde ik als een zombie en was mijn depressie in alle hevigheid aanwezig. In de jaren daarna heb ik meerdere naasten verloren, denk aan mijn beide oma’s, mijn beste vriend van vroeger, mijn surrogaat oma, de beste vriend van mijn vader, mijn oom en een tante. Ik ben er dus (bot gezegd) wel klaar met die begrafenissen en crematies.

Nu, na 8 jaar, wilde ik wat bijzonders met het as van mijn vader doen, een assieraad! Ik kwam mijngedenksieraad.nl tegen en was gelijk diep onder de indruk. Ze hebben oa armbanden van leer met een zilver, zilver vergulde of zilver met roze vergulde koker in het midden. Dit sprak mij wel aan omdat ik al een tijdje op zoek was naar een sieraad met een beetje moderne uitstraling. Veel assieraden die ik heb gezien vind ik wat ouderwets. Niet lelijk hoor, maar gewoon niet mijn ding. Die geijkte medaillons, of dat typerende hartje is niets voor mij. Daarnaast vond ik de armband in het vintage leer wel goed bij mijn vader z’n innerlijk passen.

assieraad

De armbanden zijn ontworpen door Roberto Santanera. Het mooie is dat je niet alleen as kunt laten insluiten in de cilinder, maar ook een briefje, haar, babytandje, geboortegrond en noem maar op. Je hebt dus altijd je dierbare, dichtbij.

Update Mijngedenksieraad.nl: Helaas bestaat dit bedrijf niet meer, maar op Google vindt je meer bedrijven die een assieraad kunnen vervaardigen.

Dikke kus pap, je bent nu in ieder geval dicht bij mij met dit mooie assieraad!

17 Reactie's
  • Mariska
    Geplaatst op 19:23h, 09 februari Beantwoorden

    Een heel eerlijk verhaal! Heftig maar eerlijk. Het sieraad is een mooie nagedachtenis, dat zeker. Voor mezelf weet ik niet, het zou voor mij misschien te confronterend zijn om dagelijks met een sieraad rond te lopen.

    • Kiki
      Geplaatst op 19:41h, 09 februari Beantwoorden

      Als het een paar jaar eerder was geweest, zou ik dat ook heftig vinden. Maar nu na 8 jaar, is het meer te handelen.

  • Eilish
    Geplaatst op 13:14h, 10 februari Beantwoorden

    Wat mooi dat je het zo bij je kunt dragen!

    • Kiki
      Geplaatst op 11:24h, 11 februari Beantwoorden

      ja, ik voel het ook echt zo! 🙂

  • Sabine
    Geplaatst op 20:05h, 12 februari Beantwoorden

    Heel mooi <3
    Vreselijk herkenbaar ook dat je begravenissen en crematies echt zat bent. Mijn vader is vorig jaar overleden, gevolgen van kanker. De maanden erna nog 3 crematies gehad van familie..ben er echt klaar mee bah. Maar blij dat ik ook nog as van hem heb, mis hem zo erg en huil nog heel veel erom. Al is het lang geleden, een hele dikke knuffel meid..een ouder verliezen is gewoon een nachtmerrie hoe oud of jong je ook bent. Xxx

    • Kiki
      Geplaatst op 20:31h, 12 februari Beantwoorden

      Lang geleden? Vind ik niet hoor! Het blijft moeilijk, wat voor een tijd er ook voorbij is gegaan! Voor jouw ook een dikke knuffel! xxxx

  • mary
    Geplaatst op 20:12h, 12 februari Beantwoorden

    Mooi lieverd ik zie hem zondag wel he. Heel erg mooi geschreven ook. Prachtig liefs xxxx

    • Kiki
      Geplaatst op 20:30h, 12 februari Beantwoorden

      dank je wel! tot zondag! xxxx

  • Amy
    Geplaatst op 22:31h, 12 februari Beantwoorden

    Wauw! Wat een prachtig sieraad zeg! Ik heb van mijn opa een taststeen,ook erg mooi en ik ben er nog steeds dolblij mee!
    Heftig van je vader zeg, pfoe!!

    • Kiki
      Geplaatst op 12:41h, 13 februari Beantwoorden

      Het word gelukkig dragelijker! Een taststeen? Dat ken ik niet. lijkt mij ook wel erg mooi!

  • Tamara
    Geplaatst op 23:57h, 12 februari Beantwoorden

    Mooi geschreven, Kiki.
    Mijn vader is ook alweer 2,5 jaar geleden overleden. Fijn om te lezen dat het draaglijker wordt 😉
    Knuffel! X Tam

    • Kiki
      Geplaatst op 12:40h, 13 februari Beantwoorden

      jeetje, 2,5 jaar? Ik dacht dat het korter was! dikke kus meis

  • Jo
    Geplaatst op 11:20h, 08 september Beantwoorden

    Kiki,

    Mooi geschreven. Ik denk dat ik hem ook ga bestellen.

    Jo

    • Kiki
      Geplaatst op 17:43h, 10 september Beantwoorden

      Dank je. Zeer zeker een aanrader! Ik ben er nog steeds erg blij mee.

  • Sonja
    Geplaatst op 16:28h, 21 februari Beantwoorden

    Kan de site niet meer vinden …

  • Afscheid nemen bestaat niet! Met een Winactie van BijzonderMOOI!
    Geplaatst op 13:57h, 29 juni Beantwoorden

    […] week heb je kunnen lezen hoe mijn vader is overleden en wat ik met zijn as heb gedaan. Ik ga vandaag iets verder in op dit onderwerp, namelijk: het […]

Geef een reactie