Burn out

Burn Out: Een taboe in Nederland, maar hier zo mooi beschreven!

Mijn lieve vriendin Sanne van der Eerden is schrijfster en wat ben ik trots op haar, maar nu heeft ze toch echt wel een probleem en die gaat ze met jullie delen in een gastblog:

Het monster dat een burn out heet

Deel 1

Ik werk in de horeca. Ik ben bedrijfsleidster in een luxe restaurant. Niet dat dat laatste er echt iets
toe doet. Want een functie is ook maar gewoon een stempel. Het hele leven ben je bezig met
ontwikkelen en groeien. Groeien naar iets wat bij jou past. Of echt helemaal jouw ding is of hoort te
zijn. Hoe meer je erover vertelt en er in gelooft, hoe meer het daadwerkelijk ook iets wordt wat
helemaal jouw ding zou moeten zijn. Hoe meer je het aanneemt, en er uiteindelijk zelf in gaat
geloven.

Goed, dat terzijde. Je bent er zelf ook nog. En ik neem aan dat jij en ik uiteindelijk hetzelfde zijn als
het aankomt op het hoofd en het lichaam. Het maakt niet uit wat je kiest. Zolang je je er maar
gelukkig bij voelt. Lekker cliché he? Maar echt mensen, uiteindelijk zijn de meest clichés ( ik zeg
meeste maar bedoel misschien wel alle ) waar. Leven we uiteindelijk niet allemaal ergens naar toe?
Streven we niet allemaal een bepaald doel na. Soms zonder dat we dat doel echt begrijpen. Soms
ook omdat we dat doel echt willen bereiken.

Mijn studietijd.

Ik was zo’n persoon waar de laatste twee allebei niet op slaan. Ik wist niet wat ik moest doen. Het
was me niet ingefluisterd en ik had zelf ook niet een helder beeld van wat ik wilde. Ik was iemand die
stinkend zijn best deed op middelbare school en daarna koos voor een vervolg opleiding in de
horeca. Ik begon met werkend leren. Wat inhield dat ik vier dagen werkte en één dag naar school
ging. Ik was zestien toen ik daarmee begon en ik kan uit ervaring spreken: je wordt er snel volwassen
door. Doordat je gelijk in de ‘grote mensen wereld’ terecht komt. Je had geen tijd om uit te gaan
omdat je moest werken.

Burn out

Het monster.

Terwijl mijn vrienden studeerde kwam ik in een wereld waar alles draaide om verantwoordelijkheid. Nu ben ik zeventwintig en vraag ik me vaak af of dat de juiste keuze is geweest. Heb ik dan niet heel veel gemist? Ja, een aantal dingen wel natuurlijk. Daarvoor in de plaats had ik uiteindelijk op mijn twintigste een baan als leidinggevende te pakken en op mijn eenentwintigste was ik floormanager. En dat vertel ik niet om van de daken te schreeuwen hoe goed dat allemaal wel niet was van mij. Dat is om een beeld te geven dat wat je ook doet; gestudeerd hebt of niet; het geen ene zak uitmaakt hoe je nou uiteindelijk terecht komt. Of beter gezegd; hoe je
alsnog in de klauwen valt van een monster kunt vallen. Een monster dat sluipend je leven
binnenkomt. Vervolgens in je hoofd gaat zitten en daarna in je lichaam. Opeens is het overduidelijk
aanwezig. Het is er en heeft zijn plek gevonden. Het gaat niet weg en beheerst je leven. Je kan er heel
lang mee doorlopen heb ik geleerd.

Hulpmiddelen.

Weetje, we zijn allemaal mensen. We zijn nou eenmaal gemaakt om te leren, presteren en
produceren. Er zijn al duizend boeken geschreven door psychologen over hoe wij het als mens nou
het beste kunnen aanpakken. En die boeken wil ik niet afvallen. Want elk persoon, elk mens heeft
behoefte aan een houvast en een hulpmiddel. En die boeken kunnen in bepaalde situaties absoluut
een steun bieden. Maar…. Er is altijd een maar. Het bestaan van die boeken ken je niet als je je al in
die situatie bevindt. Het bestaan van die boeken kende je ook niet toen het monster al langzaam zijn
plekjes innam in je lichaam. Ook daar valt weer wat voor te zeggen want in sommige situaties kan je
het heel misschien al voor zijn. In mijn situatie had ik het achteraf ook al deels voor kunnen zijn.
Maar ik had nooit die boeken gelezen. Dat doe je pas als je in dat dal terecht komt. Dat dal waarin je
jezelf niet iets aan wil doen. En waarin je nog steeds van je familie en vrienden houdt. Waarin je
jezelf niet perse verafschuwt maar gewoon domweg geen energie meer over hebt in je lijf.

En door……..

Ik was aan het werk. Met veel moeite maar dat zei ik natuurlijk niet tegen mijn baas. En ik hoor
mensen nu denken. Waarom natuurlijk niet? Omdat ik mezelf niet als zwak wilde laten zien. Zwak
zijn is niet voor iemand zoals ik. Zwak zijn is als mensen echt doodziek zijn en daar niks aan kunnen
doen of zwaar verslaafd zijn. Ook dat is eigenlijk niet eens zwak, dat is iets wat je overkomt. Maar dat
is een heel ander onderwerp. In ieder geval was ik aan het werk. Natuurlijk ging het niet van de een
op de andere dag. Ik merkte steeds meer dat mijn emotie hoog zat. Ik had niet meer de energie die ik
daarvoor had. Ik kreeg buikklachten, was kortademig en was extreem vermoeid. Ik moest mezelf
naar werk slepen. Als ik er dan was stuurde ik mijn partner al een bericht dat ik niet wist hoe ik het
vol moest houden. Best gek he? Dat je dat niet tegen je werkgever zegt.

Burn out

Die specifieke dag.

Het was zomer en warm die dag. Ik startte de zaak op en de eerste gasten voor de lunch kwamen al binnendruppelen. Normaal had ik daar geen moeite mee maar nu wilde ik ze het liefst weg hebben of dat ze überhaupt nooit gekomen waren. Ik begroette ze zoals altijd als een gastvrouw en wees ze op hun tafel buiten op het terras. Ik liep naar buiten om hun bestelling op te nemen en voelde dat mijn hele lichaam trilde en ik
duizelig werd. Ze waren ontzettend vrolijk en riepen wat ze wilde drinken. Ik liep trillend naar binnen
en vroeg mezelf voor de zoveelste keer af wat er in godsnaam met me aan de hand was. Ik voelde
mijn ogen prikken door de tranen die ik wegslikte. Ik verbeet mezelf en maakte de bestelde drankjes.
Met moeite liep ik met mijn dienblad naar buiten Ik was gefocust op ‘doe gewoon normaal dan komt
het zo allemaal goed’. Dat was niet zo. De drankjes heb ik nog enigszins normaal af kunnen leveren.
Daarna stortte ik in.

Klaar! Punt!

Dat instorten klinkt ontzettend dramatisch en ik vind dat nog steeds moeilijk om
te zeggen. Maar zo was het wel. Ik kon gewoon niet meer normaal functioneren. Mijn lichaam liet me
in de steek. Mijn baas kwam gelukkig gelijk en nam mijn dienst over. Ik was overstuur en jankte maar
hij zei: ‘Het komt wel goed.’ Ergens was ik ontzettend opgelucht dat ik dit gevecht met mijn lichaam
even los kon laten. En dat mijn baas mij daar de ruimte voor gaf. Het duurde niet lang voordat dat die
opluchting plaats maakte voor schuld gevoel. Schuldgevoel tegenover mijn baas en mijn hele team. Ik
heb thuis ontzettend gejankt. Gejankt om het feit dat ik me zo hulpeloos en machteloos voelde
tegenover mijn team. Ik voelde me ontzettend zwak, zielig maar bovenal gefrustreerd. Omdat ik niet
begreep waarom mijn lichaam zo raar deed.

Achteraf.

Achteraf was dat monster er natuurlijk niet in die laatste paar maanden, maar het al langer zijn plekjes in mijn lichaam aan het innemen. Ik ging naar de huisarts en mijn psycholoog. Er werden bloedtesten afgenomen en zelfs een long foto. Ik wilde er niet aan geloven. Aan die twee klote woorden. Toch kon ik er niet omheen. Alle testen waren goed. Dus was de uitslag van de artsen dat wat ik eigenlijk niet wilde horen: BURN OUT.

Sanne van der Eerden is schrijfster en haar boeken zijn o.a Duizend Gevoelens en Blind. Zeer zeker de moeite waard om te lezen!

27 Reactie's
  • Linda
    Geplaatst op 17:15h, 15 januari Beantwoorden

    Een mooi openhartig artikel. Respect Sanne dat je zo’n persoonlijk verhaal wilt delen om zo anderen die hier mee kampen te laten weten dat ze niet de enigen zijn!

    • Kiki
      Geplaatst op 20:41h, 15 januari Beantwoorden

      Inderdaad! Sanne is een topper dat ze dit bespreekbaar maakt!!!

  • Jamey
    Geplaatst op 18:07h, 15 januari Beantwoorden

    Zonjammer dat het nog als taboe word geZien. Een vriendin van mij heeft ook een burn-out en het is echt niet leuk!

    • Kiki
      Geplaatst op 20:37h, 15 januari Beantwoorden

      Ja, op de een of andere manier is het helaas nog steeds een taboe hier. Zelf had en heb ik een OCPS met borderline en helaas is dat ook nog steeds een enorm taboe, men ziet niet dat je “ziek” bent en dus ben je niet ziek.

  • Debbythechocoholic
    Geplaatst op 19:07h, 15 januari Beantwoorden

    Ik kan me vinden in dit artikel, omdat ik zelf in een burn-out heb gezeten (in combinatie met een depressie). Die woorden voelden als een slag in mijn gezicht, maar verklaarde wel waarom ik dezelfde gevoelens had als degene jij hier beschrijft. Het plotseling huilen overkwam me ook en ik zakte in. Mijn werksituatie was iets anders en had ook geen begripvolle baas. Jouw baas lijkt me wel een medelevende man.
    Hopelijk voel je je ondertussen beter, want ik beloof je: er is licht aan het einde van de tunnel! Verzorg je en rust voldoende.

    • Kiki
      Geplaatst op 20:36h, 15 januari Beantwoorden

      Jeetje, wel heftig dat je geen begripvolle werkgever had!! Dat maakt het alleen maar nog erger! Heel veel sterkte!

  • Ingrid
    Geplaatst op 20:57h, 15 januari Beantwoorden

    Wow heftig. Zo lastig om het te begrijpen als je het zelf niet kent. Daarom goed om dit te delen

    • Kiki
      Geplaatst op 21:04h, 15 januari Beantwoorden

      Zo trots op Sanne dat ze dit zo mooi verwoordt heeft!

  • Mariëlle | Me-licious
    Geplaatst op 22:24h, 15 januari Beantwoorden

    wat prachtig omschreven. Zelf heb ik nooit een burnout ervaren, maar soms vraag ik me af of je wel echt weet dat je en burnout hebt. Ja als het echt fout gaat. Ik herken wel wat ze zegt. dat je je hele leven en doel moet hebben, eerst je opleiding, daarna een carrière. Soms denk ik inderdaad wel eens waarom zijn we niet gewoon wie we zijn zonder teveel naar anderen te kijken en te doen wat anderen doen. Zelf heb ik wel het gevoel dat mijn leven een doel nodig heeft en ja ik word super gelukkig van bloggen en vloggen… maar met 2 banen en sociale verplichtingen voelt het af en toe wel een beetje als teveel moeten en dat is natuurlijk niet goed. Zelf probeer ik de balans te vinden en wanneer dit niet lukt trekt mijn man gelukkig snel op de rem.

    • Kiki
      Geplaatst op 22:27h, 15 januari Beantwoorden

      Wat fijn dat je iemand achter je hebt staan die je soms een halt toe roept! Dat is ook erg belangrijk!

  • Wendy bouws
    Geplaatst op 22:56h, 15 januari Beantwoorden

    Heel mooi duidelijk en vol waarheid omschreven 💋

  • Annegreet Miltenburg
    Geplaatst op 00:16h, 16 januari Beantwoorden

    Mooi geshreven Sanne. Dapper hoor

    • Kiki
      Geplaatst op 12:36h, 17 januari Beantwoorden

      Het is ook echt een kanjer! 🙂

  • Fleur
    Geplaatst op 01:14h, 16 januari Beantwoorden

    Zeker mooi geschreven en zo belangrijk om hier over te praten om hopelijk vroegtijdig een burn-out de signaleren en het bespeekbaar te maken

    • Kiki
      Geplaatst op 12:35h, 17 januari Beantwoorden

      Inderdaad. Misschien hebben andere hier iets aan en herkennen ze er wat in. Op tijd aan de bel trekken is erg belangrijk.

  • Joyce
    Geplaatst op 09:26h, 16 januari Beantwoorden

    Wat mooi verwoord zeg! Alleen vraag ik mij soms af of we zelf kiezen om onze doelen na te streven of dat er soms te veel van ons verwacht wordt. Vooral in de horeca wordt er veel van je verwacht en krijg je er helaas niet veel voor terug. Ik werk zelf met veel plezier in de horeca, als afdelingshoofd en ben ook de ene na de andere opleiding aan het doen om door te groeien. Buiten werk heb ik ook mijn gezin en ik blog, dat laatste voor plezier om niet continue met mijn werk bezig te zijn. Hoe ver kunnen we gaan?
    Mooi hoe je verwoord dat je je al een tijdje minder voelt maar toch door gaat. Omdat je niet als zwak gezien wil worden en eigenlijk ook niet echt snapt waar het vandaan komt en dus eigenlijk jezelf een peptalk aan het geven bent om toch maar door te gaan. Terwijl je op dat moment eigenlijk al je rust had moeten pakken. Maar als je alles van te voren weet..
    Ik denk dat een burn out een taboe is omdat het waarschijnlijk (ik zeg waarschijnlijk omdat ik nooit een burn out heb gehad) voelt als falen en je bang bent dat andere vinden dat je je aanstelt, puur omdat zij niet weten hoe het voelt.

    Ik hoop dat het al wat beter met je gaat en dat je er uiteindelijk weer met veel plezier en moed tegen aan kunt!

    • Kiki
      Geplaatst op 12:34h, 17 januari Beantwoorden

      Ik denk ook dat het de maatschappij is van nu. We leggen ons te veel op.

      Gelukkig gaat het met haar iets beter. Ze is er nog niet, maar ze is een doorzetter en ik heb de volste vetrouwen in haar dat ze er komt 🙂

  • Merel
    Geplaatst op 07:55h, 17 januari Beantwoorden

    Zwaar! Ik herken het gevoel deels vanuit mn tweede zwangerschap. Maar lijkt me onwijs zwaar als je ‘ineens’ écht op bent. Dat je gewoon niet meer kan. Sterk dat je het vertelt!

    • Kiki
      Geplaatst op 12:30h, 17 januari Beantwoorden

      Het is dan inderdaad in 1 keer klaar. Daar schrik je enorm van. Het sluipt erin en dan: Bam. 🙁

  • Sandra
    Geplaatst op 10:34h, 17 januari Beantwoorden

    Mooi geschreven. Het is een taboe onderwerp waar ik vaker verhalen van lezers over deel. Juist om het bespreekbaar te maken, iemand een steuntje in de rug te geven.

    • Kiki
      Geplaatst op 12:29h, 17 januari Beantwoorden

      Zo is het en om misschien die taboe sfeer te kunnen doorbreken, al is dat heel lastig.

  • MC Kleuver
    Geplaatst op 11:06h, 17 januari Beantwoorden

    Wat een vervelend verhaal. Het lijkt mij heel naar als je je energieloos voelt. Ik kan mij voorstellen dat de definitieve uitslag je niet in de koude kleren gaat zitten.

    • Kiki
      Geplaatst op 12:28h, 17 januari Beantwoorden

      Dat komt hard aan inderdaad. Maar gelukkig gaat het iets beter met haar nu. We zijn er nog niet, maar ze komt er wel! Ze is een mooie, sterke vrouw en ik ben mega trots op haar!

  • esther
    Geplaatst op 13:04h, 17 januari Beantwoorden

    Dit is zo heftig en doordat er zo’n onnodig taboe op heerst blijven mensen er mee rondlopen waardoor het vaak chronisch wordt. Veel sterkte, en maak je zelf niet onzichtbaar.

    • Kiki
      Geplaatst op 13:39h, 17 januari Beantwoorden

      Ik hoop dat het een keer doorbroken wordt, nergens voor nodig dat hierop een taboe rust, maar helaas leven we nu eenmaal in een maatschappij die veel van je vraagt.

  • Burn Out: Het vervolg van een eerder geplaatste gastblog.
    Geplaatst op 18:11h, 16 maart Beantwoorden

    […] kunnen lezen dat mijn lieve vriendin, Sanne van der Eerden, een gastblog heeft geschreven over haar Burn Out. Nu Lees je het […]

Geef een reactie