Het begon zoals dat altijd begint. De oplader die bij mijn oude telefoon hoorde was weer zoek. Ik heb drie oorbellen voor elk paar, maar nooit de juiste kabel op het juiste moment. En toen ging ook nog de accu opeens opvallend snel leeg, waardoor ik om vier uur ’s middags al met een piepje zat. Tijd voor iets nieuws, dacht ik. En dat was het moment waarop ik me weer realiseerde waarom ik dit drie jaar lang had uitgesteld.
Een telefoon kiezen is geen telefoon kiezen. Het is vijfentwintig vergelijkingspagina’s openen, elk model denken “misschien is dit ‘m”, en na twee uur vaststellen dat je nu meer weet over camerasensoren dan over wat je bij je vriendinnen vorige week hebt verteld op verjaardag. Ik kan het niet uitstaan, en toch doe ik het elke keer opnieuw.
De tirannie van de keuze
Bij Apple is het tegenwoordig een stuk overzichtelijker dan vroeger, maar zelfs daar weten ze er een puzzel van te maken. Je hebt de basis-iPhone, de Plus voor wie groter wil, de Pro met extra camera-functies, en de Pro Max voor mensen die geen broekzak meer hebben. En sinds vorig jaar is er ook nog een Air-model bijgekomen, die zo dun is dat ik me afvraag waar de batterij zit.
Voor deze ronde kwam ik uit op drie kandidaten: de iPhone 16, de iPhone 16 Plus, en de iPhone 16 Pro. De Pro kostte meer dan mijn eerste auto, dus die viel af. De Plus had volgens reviews iets meer accu en een groter scherm, maar ook een gewicht waar ik na een dag scrollen pijn in mijn pols van zou krijgen. De basis-iPhone 16 had alles wat ik nodig had: dezelfde chip als de Plus, dezelfde camera, hetzelfde Camera Control-knopje, en hij past gewoon in mijn hand. Dus die werd ‘m.
De extras die niemand je vertelt
En toen kwam het moment waarop de rekening eigenlijk pas begint. Een nieuwe telefoon is nooit alleen een telefoon. Het is ook:
Een nieuwe oplaadkabel, want USB-C bij Apple sinds de iPhone 15, een vriendin met een oude Lightning, en eentje die nog op een Samsung met USB-C zit. Niks past bij elkaar.
Een screenprotector, want glas is nog steeds glas, en zelfs Apple’s nieuwe Ceramic Shield is niet kogelvrij.
Een hoesje, want wie een toestel van bijna 800 euro onbeschermd rondslingert moet echt even in de spiegel kijken.
Een nieuwe simkaart of eSIM-activatie, wat altijd precies dan niet werkt als je er haast mee hebt.
Vooral het hoesje is iets waar ik verrassend veel tijd in steek. Niet omdat ik een accessoire-maniak ben, maar omdat een hoesje wel een jaar of twee mee moet en je het elke dag vasthoudt. Ik wil iets dat er goed uitziet, iets dat niet glijdt, en iets dat bij een val niet bij de eerste bump ter ziele gaat.
Voor wie daarmee net als ik worstelt: er is een overzicht met een hoesje voor de iPhone 16 waar je meteen ziet welke varianten er zijn. Leer, siliconen, transparant, bookcase met ruimte voor je pasjes, of eentje met magneet voor een autohouder. Scheelt weer een middag zelf googelen.
Wat het altijd oplevert
Na twee dagen wikken en wegen bestelde ik ‘m. En wat je dan krijgt is dezelfde discipline als bij nieuwe kleding: de eerste week ben je er overbewust van, daarna voelt het gewoon. De camera maakt mooiere foto’s van de kat, de batterij houdt het tot ’s avonds uit, en ik heb geen idee wat Apple Intelligence precies doet, maar het is er wel en ik vind mezelf nu modern.
Tegelijk realiseer ik me hoe overdreven die hele zoektocht eigenlijk was. Negentig procent van wat ik met mijn telefoon doe, kon mijn vorige ook. WhatsAppen, foto’s maken, Google Maps, mail, en af en toe een half uurtje Reels dat uitmondt in een uur. Voor dat dagelijkse werk is de ene iPhone nauwelijks anders dan de andere. De uren die ik in vergelijken stak, hadden ook in een goede boekenavond gekund.
En dan nu
De iPhone 16 ligt inmiddels op mijn bureau. In een keurig transparant hoesje, omdat ik toch graag de kleur zie. Ik koos voor Teal, wat ergens tussen blauw en groen in zit en in het echt nog mooier is dan op de foto’s. Ik heb de grootste apps overgezet, de twee-staps-verificatie bij de bank opnieuw ingesteld (drie keer, want dat gaat nooit in één keer goed), en mijn foto-backup loopt nog. Dat zal nog twee dagen duren.
Wat ik jullie meegeef na deze ervaring: een telefoon kiezen hoeft niet zo moeilijk te zijn als wij het maken. Bepaal je budget, kies je serie, en laat je niet gek maken door Pro-features die je toch niet gebruikt.
En vergeet dat hoesje niet. Werkelijk. Niet voor de schoonheid, maar omdat ik te vaak de horrorverhalen heb gehoord van vriendinnen die hem in de eerste week op tegels lieten vallen.
