therapie

Therapie: Het gaat goed met mij! Of toch niet?

Are you good or not?

Jullie hebben al eerder kunnen lezen dat ik lijd aan een Obsessieve Compulsieve Persoonlijkheidsstoornis met Borderline trekken. Nu zit ik weer in therapie. Op dit moment gaat het eigenlijk (en eindelijk) goed met mij, maar voor hoe lang?

Terugval en Therapie:

Vorig jaar ging het tegen de zomer, weer slecht met mij. Ik ben toen op zoek gegaan naar een oplossing. In ieder geval heb ik mijn medicatie verhoogt en ben ik weer in therapie gegaan. Dit voelde op dat moment voor mij als falen. Ik was weer terug bij af en ik kan het dus niet alleen. Dat waren mijn gedachtes, maar ze waren natuurlijk niet reëel.

Ik heb het namelijk 5 jaar helemaal alleen gedaan, zonder hulp van een therapeut en daar is ook wat voor te zeggen. Maar dat zag ik toen niet in.

Ik ben (met tegenzin) in therapie gegaan. Ik vond het moeilijk om het te accepteren en toe te geven dat ik hulp nodig had. Maar ik moest, wilde ik niet weer helemaal terug bij af zijn, want boy oh boy, wat was dat zwaar. Bijna 6 jaar intensieve therapie gehad. 3/4 dagen in de week van 9 tot 4 had ik groepstherapie. Zwaar, maar ik heb er enorm veel aan gehad. En toen kwam het moment dat ik het alleen kon. Dat ging heel lang goed, maar afgelopen zomer even niet meer. Ik weet ook wel dat een terugval altijd op de loer zal liggen, maar wat baalde ik er van! Ik had al eerder een terugval gehad, maar die kon ik na 2/3 weken weer handelen en mezelf weer oppakken. Maar nu ging dat gewoon niet. En wat de aanleiding was? Keine anhung! Echt, geen idee. Het was er ineens.

therapie
 

Nu gaat het beter:

Nu gaat het weer beter. Ook dit kwam ineens. Ik had gesprekken met mijn therapeut, mijn medicatie weer verhoogd en nu gaat het opeens weer goed. Hoe dat komt? Geen idee. Waarschijnlijk een opstapeling van factoren: therapie, medicatie, goede relaties en geen rare dingen die om mij heen gebeuren.

Ik heb nog 2 gesprekken tegoed en daarna sta ik er weer alleen voor. Nou ja, ik mag natuurlijk altijd bellen naar mijn therapeut als het niet goed gaat. Dan kan er weer actie ondernomen worden.

Maar daar ligt dus nu ook weer de angst: Hoe snel het er was en ik het pas (te laat) doorhad dat ik actie moest ondernemen, baart mij zorgen. Het kan in 1 keer dus weer verkeerd gaan. Elke dag is het voor mij weer de vraag of het deze dag verkeerd zal gaan of dat ik nog een goede dag heb. Dat is vervelend, want daar moet ik helemaal niet aan denken. Toch blijft het in mijn achterhoofd spelen.

Maar voor nu gaat het dus goed. Misschien morgen niet meer, daarom ga ik nu dus nog even genieten.

Hebben jullie misschien nog tips voor mij?

19 Reactie's
  • Lieke van Veen
    Geplaatst op 19:17h, 10 maart Beantwoorden

    Ik heb helaas geen tips voor je maar ik hoop met je mee voor je dat je je goed blijft voelen!

  • Mariska van Heel
    Geplaatst op 20:27h, 10 maart Beantwoorden

    Meis wat een verhaal en in zekere zin begrijp ik waar je mee worstelt. Ik kan op ieder moment een hartinfarct krijgen door een hartaandoening. Maar ik probeer daar zo min mogelijk mee bezig te zijn. Carpe diem en geniet van iedere goede dag is de enige tip die ik je kan geven.

    • Kiki
      Geplaatst op 21:03h, 10 maart Beantwoorden

      Jeetje, wat heftig zeg!!!

      Dank je wel voor je berichtje! En jij ook heel veel sterkte! En inderdaad: carpe diem!

      Xx

  • Irene
    Geplaatst op 20:41h, 10 maart Beantwoorden

    Weet dat je ook mag genieten van het moment dat het goed gaat. Ik snap jouw angst wel, ik heb zelf een eetstoornis gehad, was vaak ook bang om terug te vallen. Ik vroeg mij dan ook af hebben jullie een terugvalpreventieplan oid? Wat bij mij heel erg hielp was een stoplicht, daarin kon ik niet alleen hetgeen zetten wat in mijn hoofd zat, ook mijn gevoelens, gedrag en gedrag wat de omgeving kon zien. Bij groen was dit goed, bij oranje gevarenzone en rood dan ging het niet goed bij mij. Ik hoop dat je je goed blijft voelen!

    • Kiki
      Geplaatst op 21:04h, 10 maart Beantwoorden

      Dank je wel voor je berichtje! En voor de tip! Ik ga kijken of mij dat ook gaat lukken! Fijn dat het voor jouw werkt!

      Xx

  • Henrieke
    Geplaatst op 19:54h, 11 maart Beantwoorden

    Geen tips maar ik wil je veel sterkte wensen. Probeer in ieder geval om niet meer zo bang te zijn voor een terugval, want deze keer duurde het geen zes jaar totdat je weer zonder therapie kon. Dat bewijst juist hoeveel je aan die therapie gehad hebt. 🙂

  • Michel de Ruiter
    Geplaatst op 18:23h, 19 maart Beantwoorden

    Wanneer weet je eigenlijk of het niet goed met je gaat? Wat is het moment dat je daartoe besluit?

    • Kiki
      Geplaatst op 19:11h, 19 maart Beantwoorden

      Jeetje, moeilijke vraag. Ik moet heel eerlijk zeggen dat ik daar ook pas na 5 jaar intensieve therapie achter ben gekomen. Bij mij werkt het als volgt: ik word meer neerslachtig en ik krijg huilbuien, gepaard met een toename van mijn schoonmaakdwang en de angst om mensen die ik lief heb te verliezen, kom ik op een moment dat ik voel dat ik echt actie moet ondernemen. In de hoop dat ik niet nog verder terug val. Lastig om te zeggen wanneer precies dat moment er is. Maar op een gegeven moment voelt het zo. Niet echt een duidelijk antwoord, volgens mij, maar ik kan het helaas niet beter verwoorden.

  • Michel de Ruiter
    Geplaatst op 21:13h, 19 maart Beantwoorden

    Tja… Het antwoord is niet wit en niet zwart. Dat is volgens mij ook het meest lastige. Ben wel eens bij mijn huisarts geweest. Die kwam tot de conclusie dat ik alles perfect in detail wist te benoemen en er dus niets aan de hand was. M.a.w. neem wat meer tijd voor jezelf.

    Lekker handig… Met een drukke baan en drie kleine boefjes.. Dus we gaan gewoon maar door.

    • Kiki
      Geplaatst op 21:35h, 19 maart Beantwoorden

      Gewoon door gaan is helaas funest! Sorry dat ik het zeg! Ik heb dat altijd ook gedaan, maar die man met die hamer komt echt een keer langs! En dat kun je maar beter voor zijn! Misschien een second opinion? Ik hoor namelijk vaak dat het niet serieus genomen wordt. “Komt wel goed” hoor je dan. Maar dat is dus (niet altijd) het geval. Laat je niet afschepen!

  • Michel de Ruiter
    Geplaatst op 21:37h, 19 maart Beantwoorden

    Het is meer dat ik werd gepakt door je blog (we zijn verse vrienden op instagram) en ik dacht jij hebt ervaring. Maar goed, snap je opmerking! Tnx 🙂

    Zie dat we bijna buren zijn 🙂

    • Kiki
      Geplaatst op 22:15h, 19 maart Beantwoorden

      Aha 🙂

      Helaas heb ik de nodige ervaring en met mijn blog probeer ik de taboe die er heerst op depressie (en alles wat daarbij hoort) toch een beetje te doorbreken en aan de kaak te stellen. Ik hoop dat mensen er wat aan hebben. Men mag altijd alles aan mij vragen. Ik blijf open en eerlijk en probeer op mijn manier advies te geven. Ik zeg altijd: Ik ben een ervaringsdeskundige, maar geen psycholoog. 🙂

      Leuk dat we “bijna” buren zijn! Ook woonachtig in omgeving utrecht?

      • Michel de Ruiter
        Geplaatst op 22:17h, 19 maart Beantwoorden

        Hoi Kiki,

        Ik hou ervan op de kaarten op tafel te leggen! Wat mij betreft vooral doorgaan! Je moet even de A2 een stukje richting Zuid rijden. En bij Deil even op de rem trappen….

        Je onderwerp blijft altijd lastig begrijpen omdat mensen die niet weten wat het is er ook niet of niet ect over kunnen oordelen.

        • Kiki
          Geplaatst op 22:25h, 19 maart Beantwoorden

          Dank je wel! Dat moedigt mij ook aan om door te gaan, waarvoor mijn dank!

          Ik zal even naar je toeteren als ik voorbij rijd! 😉

  • Michel de Ruiter
    Geplaatst op 22:45h, 19 maart Beantwoorden

    Wij hebben hier ook koffie 🙂

  • Een dwangstoornis: Hoe ga ik er mee om en wat kun je er tegen doen?
    Geplaatst op 12:31h, 28 februari Beantwoorden

    […] ik mijzelf daar enorm in herken. Ik heb zelf ook oa een schoonmaakdwang en een controledwang. Door therapie is het een stuk minder geworden. Maar een aantal jaar geleden was het erg heftig. Ik had bv een […]

Geef een reactie